Automatyzacje i AI, które już działają. Znajdź swój problem.

Problem

Zapytania na komunikatorze przychodzą wieczorem i w weekend, kiedy doradcy nie pracują. Rano zostaje kilkanaście wiadomości typu „dzień dobry, mam pytanie", z których część w ogóle nie mieści się w profilu firmy. Doradca spala poranek na rozmowach, które kończą się słowem „nie zajmujemy się tym".

Z czego się składa

Co obejmuje

1. 01Odbieranie wiadomości w godzinach, w których nikt nie pracuje
2. 02Komentarze pod postami: agent przypisuje kategorię (pytanie, hejt, inne) i wybiera działanie: odpowiedź, zaproszenie do wiadomości prywatnej, ukrycie albo brak akcji przy wpisie nie na temat
3. 03Kolejka „do sprawdzenia” i decyzja człowieka: pokaż, ukryj albo usuń komentarz, z uzasadnieniem działania agenta przy każdym wpisie
4. 04Odsiew spraw spoza profilu, uprzejmie i od razu
5. 05Zebranie kompletu: rodzaj sprawy, dokumenty, kwota, data zdarzenia
6. 06Sprawdzenie ryzyka przedawnienia na podstawie daty
7. 07Przekazanie sprawy do systemu z transkrypcją rozmowy
8. 08SMS do doradcy, kiedy kwota przekracza ustalony próg

Wynik

Dwie rzeczy okazały się ważniejsze od samej obsługi po godzinach. Pierwsza: odsiew. Sprawa spoza profilu kończy się w trzydzieści sekund uprzejmą odmową, zamiast zajmować doradcy kwadrans rano. Druga: komplet danych. Doradca nie zaczyna od „w czym mogę pomóc", tylko od „widzę sprawę na 820 euro z Niemcy, dokumenty ma pan komplet". Klient wyraził pisemną zgodę na opisanie tego wdrożenia, dane osobowe i nazwy podmiotów są usunięte. Branża jest tu tylko przykładem, bo ten sam mechanizm działa przy zapytaniach o zamówienia, przy zbieraniu specyfikacji do wyceny i przy umawianiu wizyt.

Problem

Chciałem sprawdzić, czy asystent AI faktycznie obsługuje klientów, czy tylko ładnie wygląda na demo. Zbudowałem własny produkt, najpierw postawiłem go u siebie, a potem przeniosłem tam, gdzie pytania przychodzą naprawdę: do komunikatorów firmy windykacyjnej, która dostaje zgłoszenia wieczorami i w weekend.

Z czego się składa

Co obejmuje

1. 01Odpowiedzi w komunikatorach o każdej porze, według zasad i wiedzy firmy
2. 02Komentarze pod postami: agent przypisuje kategorię (pytanie, hejt, inne) i wybiera działanie: odpowiedź, zaproszenie do wiadomości prywatnej, ukrycie albo brak akcji przy wpisie nie na temat
3. 03Kolejka „do sprawdzenia” i decyzja człowieka: pokaż, ukryj albo usuń komentarz, z uzasadnieniem działania agenta przy każdym wpisie
4. 04Odsiew spraw spoza profilu i zebranie kompletu danych: rodzaj sprawy, kwota, termin, dane do kontaktu
5. 05Karta zgłoszenia z kompletem pól: kraj i typ dłużnika, rodzaj sprawy, kwota i waluta, termin, dokumenty, czy sprawa była w sądzie, ryzyko przedawnienia, źródło
6. 06Powiadomienie zespołu na Telegramie i informacja dla klienta, kiedy doradca zadzwoni
7. 07Log wszystkich rozmów z wyszukiwaniem po kanale, statusie i czasie
8. 08Przejęcie rozmowy przez pracownika w dowolnym momencie
9. 09Statystyki: liczba rozmów, kanały, czas rozmowy, najczęstsze pytania

Wynik

Dziś Vedroai pracuje w komunikatorach i pod postami firmy windykacyjnej. W komentarzach prowadzi dyskusję: odpowiada, zaprasza do rozmowy w wiadomości prywatnej albo ukrywa wpis, który nie powinien być publiczny. W wiadomościach rozmawia z klientem, sprawdza, czy sprawa pasuje do profilu, zbiera dane i zapisuje gotowe zgłoszenie, a zespół dostaje je od razu na Telegramie. Doradca widzi całą rozmowę i może ją przejąć w każdej chwili. Liczb z panelu klienta nie pokazuję, to jego dane. Wcześniejsza część historii też zostaje, bo jest niewygodna: na mojej stronie widget obniżał wynik „Sprawdzone metody” w Lighthouse na komputerach ze 100 do 77. Zdjąłem go z własnej strony i zostawiłem tam, gdzie daje wartość, czyli w komunikatorach. Zmierzyć, powiedzieć wprost i zdecydować na podstawie liczb, także wobec własnego produktu.

Problem

Formularz kontaktowy w reklamie na Facebooku zbiera zgłoszenia szybciej, niż człowiek jest w stanie je przepisać. Zgłoszenie, które czeka do rana, jest warte ułamek tego, co zgłoszenie odebrane od razu. Do tego platforma reklamowa trzyma dane ograniczony czas, więc brak własnej kopii oznacza, że po kilku tygodniach nie da się już odtworzyć, skąd przyszedł klient.

Z czego się składa

Co obejmuje

1. 01Przechwycenie zgłoszenia z formularza reklamowego w momencie wysłania
2. 02Zapis pełnego kompletu danych do własnej bazy, niezależnie od platformy
3. 03Rozpoznanie kampanii i formularza, z którego przyszło zgłoszenie
4. 04Przekazanie do systemu obsługi klienta z pełnym kontekstem
5. 05Powiadomienie na telefon, żeby ktoś oddzwonił jeszcze tego samego dnia
6. 06Rozdzielenie ruchu na osobne ścieżki dla różnych kampanii

Wynik

Cztery współpracujące przepływy, największy z nich ma dwadzieścia sześć bloków. W oknie od 2 do 11 września 2026 odnotowałem 1 858 uruchomień głównego przepływu przy dwóch błędach, czyli 0,1 procent. To jest około stu osiemdziesięciu zgłoszeń dziennie przetworzonych bez dotknięcia klawiatury. Pokazuję to na własnej spółce, bo tam mogę podać liczby bez pytania nikogo o zgodę i bez zaokrąglania. Ten sam układ przenosi się na dowolną firmę, która zbiera zgłoszenia z reklam.

Problem

Od 2026 roku faktury zakupowe przychodzą przez KSeF, a nie mailem od dostawcy. Ktoś musi je stamtąd pobrać, otworzyć i przekazać do właściwego działu: zakupów, magazynu, administracji, księgowości. Przy wielu dostawcach to codzienna, ręczna praca, a faktura, która utknie w KSeF, wychodzi dopiero przy terminie płatności albo przy zamknięciu miesiąca.

Z czego się składa

Co obejmuje

1. 01Pobieranie nowych faktur zakupowych z KSeF co 30 minut
2. 02Wybór odbiorców według NIP sprzedawcy, osobno dla każdej grupy dostawców
3. 03Wysyłka faktury mailem do przypisanych osób i działów
4. 04Panel, w którym osoba odpowiedzialna sama dodaje i zmienia przypisania NIP do adresów, bez programisty
5. 05Zapis wysłanych faktur, żeby żadna nie poszła dwa razy
6. 06Raport miesięczny z podsumowaniem faktur
7. 07Udane przebiegi nie zapisują treści faktur w historii automatu, zgodnie z zasadą minimalizacji danych

Wynik

Najważniejsza okazała się prosta konfiguracja. Nowy dostawca albo zmiana osoby odpowiedzialnej to wpis w panelu, który robi pracownik firmy, a nie zgłoszenie do wykonawcy. Automat działa od października 2026 i pracuje sam: pobiera, rozsyła, pilnuje, żeby nic się nie zdublowało, a raz w miesiącu wysyła podsumowanie. Ten sam układ można rozszerzyć o krótkie powiadomienia na Slacku, w Microsoft Teams, Telegramie, WhatsAppie albo SMS-em, na przykład dla kierownika, który zatwierdza faktury. W tym wdrożeniu kanałem jest mail. Nazwy klienta nie podaję.

Problem

Sklep, call center, obsługa zamówień, płatności i baza klientów to w większości firm pięć osobnych programów i jedna osoba, która przepisuje dane między nimi. Chciałem sprawdzić, ile z tej pracy da się zdjąć z ludzi, i zrobiłem to na własnej firmie, gdzie konsekwencje błędu spadają na mnie.

Z czego się składa

Co obejmuje

1. 01Status zamówienia aktualizowany bez udziału człowieka
2. 02Płatności księgowane i zgłaszane na bieżąco
3. 03Saldo i statystyki liczone automatycznie, bez zestawień w arkuszu
4. 04Lista kontaktów wykluczonych pilnowana przez system, nie przez pamięć
5. 05Przychodzące SMS wpięte w ten sam obieg co reszta kontaktu
6. 06Rezygnacje obsługiwane osobną ścieżką

Wynik

Skala: 500 do 600 zamówień miesięcznie i 1 500 do 2 000 kontaktów kierowanych do call center. Obsługuje to do pięciu osób. Sam przepływ aktualizujący zamówienia zaliczył 342 uruchomienia w dziesięć dni bez jednego błędu. To nie jest referencja klienta i nie udaję, że jest. To jest dogfooding, czyli najmocniejszy dowód, jaki jednoosobowa firma może pokazać: nie wdrażam Ci niczego, czego wcześniej nie postawiłem u siebie i czego awaria nie bolałaby mnie pierwszego.

Problem

Kanały jednoosobowej firmy milkną, bo właściciel ma zbyt dużo roboty, żeby codziennie wymyślać temat, pisać, robić grafikę i publikować na trzech platformach. Zatrudnić kogoś do tego nie ma sensu, oddać agencji nie chciałem. Chciałem sprawdzić, ile z tej pracy da się zdjąć z człowieka tak, żeby żaden post nie wyszedł bez jego zgody.

Z czego się składa

Co obejmuje

1. 01Zbieranie i punktowanie tematów dwa razy dziennie, o 8:00 i 16:00
2. 02Odsiew tematów już użytych i tematów odrzuconych
3. 03Wersja robocza tekstu osobno pod każdy kanał, w tonie firmy
4. 04Grafika z nazwą firmy i tytułem bez udziału człowieka
5. 05Akceptacja jednym kliknięciem w mailu; brak kliknięcia oznacza brak publikacji
6. 06Publikacja na trzech kanałach i zapis tematu do tabeli

Wynik

Obecna wersja przepływu działa od 12 września 2026. Od startu harmonogramu do maila z prośbą o akceptację mija od 13 do 19 sekund; moja część to przeczytanie maila i jedno kliknięcie. Wcześniejsza wersja od 1 do 11 września kończyła każde zaplanowane wykonanie błędem, a publikacja na LinkedIn jako strona firmowa wymagała osobnej aplikacji i uprawnień, których platforma nie daje od ręki. Pierwsze pełne wykonanie na trzech kanałach naraz odbyło się 15 września 2026 o 10:05. Pokazuję to razem z błędami, bo taka jest prawda o automatyzacji publikowania: przepływ to jedna trzecia roboty, reszta to tokeny, wersje API i uprawnienia. Liczby z panelu n8n, odczyt 15.09.2026.

Problem

Firmy i instytucje mają dziesiątki systemów: serwery, zapory, programy księgowe, oprogramowanie urządzeń. Publiczne bazy podatności rosną codziennie, ale nikt nie ma czasu, żeby porównywać je ręcznie z listą tego, co działa w firmie. Gdy łatka wychodzi, nie wiadomo, kto ma ją wgrać, a po miesiącu nikt nie pamięta, czy to zrobił.

Z czego się składa

Co obejmuje

1. 01Skan baz podatności co 6 godzin i porównanie z inwentarzem systemów firmy
2. 02Alert mailem do właściciela konkretnego systemu, a nie do wszystkich
3. 03Eskalacja najpilniejszych alertów, gdy po 48 godzinach nie ma decyzji
4. 04Formularz decyzji: załatane, w toku, ryzyko zaakceptowane, nie dotyczy, z osobą, komentarzem i nową wersją systemu
5. 05Inwentarz uzupełniany importem z pliku CSV albo formularzem „Zgłoś system” ze sprawdzeniem producenta w EUVD
6. 06Raport tygodniowy w poniedziałek rano: co nowego, co otwarte, co po terminie

Wynik

Radar nie łata systemów sam i nie udaje, że to robi. Jego zadanie jest prostsze i ważniejsze: żadna znana podatność w używanym programie nie przechodzi bez decyzji konkretnej osoby, a każda decyzja zostaje zapisana z uzasadnieniem. To jest ślad, o który pyta audytor przy porządkowaniu bezpieczeństwa, na przykład w ramach wymagań NIS2. Na razie działa jako mój prototyp na inwentarzu testowym. Pokazuję go, bo ten sam układ można uruchomić w firmie na jej własnej liście systemów.